Pitagoras, Tales, Kartezjusz. Dwaj pierwszi, bo każdy skończył podstawówkę, a ostatni nawet skończonym chómanistom, z sentencji "Myślę, więc jestem".

Starożytni greccy matematycy znani są dzięki swoim matematycznym osiągnięciom: Tales, Pitagoras, Euklides. Niestety nie jest znany powszechnie, a powinien być wielki matematyk i naykowiec grecki Eudokses (Eudoxus). Intelektualne karły jak Platon i Arystoteles są sławne, jako że kręciły się przy możnych tego świata, a o tytanie Eudoksesie mało kto słyszał.

Późniejsi wielcy matematycy, o ile w ogóle byli znani, to z powodów tylko okołomatematycznych. Archimedes jest znany dzięki dokonaniom z fizyki i inżynierii. Newton - jako fizyk (i słusznie, ale był też wielkim matematykiem). Fermat jest znany sensacyjnie, z powodu niedawno rozwiązanej hipotezy. Za chętnie nazywają Fermata amatorem. Był najostrzejszym umysłem swoich czasów, był za życia największym matematykiem świata. Jego dokonania poza teorią liczb są mało znane, ale podstawowe. Był głównym prekursorem Analizy Matematycznej (także Kartezjusz, ale skromny Fermat był ostrzejszy, miał od wszystkich lepsze zrozumienie w każdej dziedzinie). Matematycy Kartezjusz i Pascal znani są głównie jako filozofowie. Leibniz był chyba jeszcze większym filozofem, oprócz bycia współtwórcą Analizy Matematycznej, ale jest mniej znany. Gauss znany jest z dokonań w fizyce, choć przede wszystkim był gigantem matematyki. Ostatnio głośno było o Poincare i Perelmanie, ale tylko dlatego, że Perelman odmawia przyjęcia nagród - honorów i materialnych, na przykład za rozwiązanie piekielnie trudnej hipotezy Poincarego. To wywołuje sensację dziennikarską. Publika obeznana jest z nazwiskami potworów-morderców takich jak Lenin, Stalin, Hitler, Mao, ..., ale nic nie wie o tytanach intelektualnych jak Riemann i Hilbert. Trochę znany jest genialny teorio-liczbowiec Ramanujan, z racji nietypowego życiorysu - z braku zaawansowanej edukacji formalnej. Trochę znany jest matematyk, a mimo to noblista Nash - z powodu poważnych zaburzeń psychiatrycznych. Znane bywają czasem, i to o zgrozo po części jako matematycy, jakże niepotrzebnie, takie dupki inteklektualne jak Bertrand Russell, głównie phi-hi-hi-hi-lozof, który dołączył do Arystotelesa. Jak tak dalej pójdzie, to będą dzieci uczyć (fałszywie!), że "wielkim matematykiem" był oszust Steve Jobs.

Słynny polsko-amerykański matematyk Samuel Eilenberg był równie znany i poważany wsród znawców sztuki Azji Południowo-Wschodniej. Matematycy nazywali go "Sammy", a dla ekspertów i biznesmanów od sztuki był znany jako "Profesor", tak go nazywali.

Jednym z geniuszy zeszłego wieku, przy tym znanym rzeszom inżynierów elektryczności i informatykom, był twórca Teorii Informacji - Claude Shannon. Czego się nie dotknął uzyskiwał sukces. Był prapionierem komputerowym. Zaproponował metodę stosowania funkcji ewalującej pozycję w szachach (i przykładowo jedną zdefiniował), co po dziś dzień jest głównym składnikiem programów szachowych. Wygrywał pieniądze w Las Vegas i na giełdzie. Ale monumentalnym dziełem jego życia była Teoria Informacji.

Pewien matematyk (matematyczny logik) przez lata pracował spokojnie na Wydziale Matematyki i Fizyki, Uniwersytetu Warszawskiego w katedrze swojego nauczyciela, wielkiego logika, Andrzeja Mostowskiego. Jednak ten matematyk - pracownik katedry Mostowskiego - znany był szeroko w Polsce  chyba bez porównania bardziej poza matematyką. Jego specjalności i tytuły do sławy:

• grotołaz;
• alpinista (Alpy dla niego to pestka - wspinał się na o wiele wyższe góry); prezes Polskiego Związku Alpinizmu.
• jeden z założycieli NSZZ "Solidarność" Regionu Mazowsze; rzecznik prasowy Solidarności;
• Minister Obrony Narodowej (dwukrotnie, a wcześniej był wiceministrem);
• wiceprzewodniczący Parlamentu Europejskiego;

to tylko ułamek jego działalności. (Od siebie dodam, że był zawsze gotowym rozmawiać o logice przeuroczym, miłym, skromnym, spokojnym kolegą, ale takim z którym można było konie kraść).